منشاءهای روز [اول ماه] مه چه هستند؟(1)

 

روزا لوکزامبورگ

 

ايدهی فرخندهی به کار بردن يک جشن تعطيل پرولتاری، به عنوان وسيلهای برای اکتساب هشت ساعت در روز، نخست در استراليا زاده شد. کارگران آن جا در 1856 تصميم گرفتند توقف دسته جمعی يک روز کامل کار را با جلسات و تفريحات به عنوان تجلی موافق با هشت ساعت در روز سازماندهی کنند. روز اين جشن بايد بیست و یکم آوريل میشد. در ابتدا، کارگران استراليايی اين را فقط برای سال 1856 در نظر داشتند. ولی اين نخستين جشن چنان اثر نيرومندی بر تودههای پرولتاری استراليا بخشيد که منجر به تهيج [آژيتاسيون] نوعی گشت که تصميم گرفته شد جشن را هر سال تکرار کنند.

در حقيقت، چه میتوانست به کارگران شهامت و ايمان بيشتری در قدرت خودشان بدهد تا يک توقف کار تودهای که آنها خودشان آن را انتخاب کرده باشند؟ چه میتوانست شهامت بيشتری به بردگان ابدی کارخانهها و کارگاهها بدهد تا فراخواندن گردانهای خودشان؟ پس ايدهی جشن پرولتاری به سرعت پذيرفته شد، و از استراليا آغاز به گسترش در ديگر کشورها کرده تا سرانجام تمام جهان پرولتاری را فتح کرد.

نخستين نمونهای که به دنبال کارگران استراليايی رفتند، آمريکايیها بودند. در سال 1886، آنها تصميم گرفتند اول [ماه] مه بايد روز توقف جهانی کار باشد. در اين روز دو میلیون نفر از آنها کارشان را ترک کرده و هشت ساعت در روز را طلب کردند. بعدا، تضيقات پليسی و قانونی کارگران را سالها در تکرار تظاهراتی با اين [وسعت] مانع شد. معهذا در سال 1888 آنها تصميم خود را تجديد کرده و مصمم شدند که جشن بعدی در اول [ماه] مه 1890 باشد.

در اين اثنا، جنبش کارگران در اروپا قویتر و با تحرکتر شده بود. قویترين نمود اين جنبش در کنگرهی کارگران انترناسيونال در 1889 رخ داد. در اين کنگره که چهارصد نماينده حضور داشتند، تصميم گرفته شد که هشت ساعت در روز بايد نخستين مطالبه باشد. پس از آن، نمايندهی اتحاديههای فرانسه، کارگر لاوين[2] از بوردو خواست که اين مطالبه در تمام کشورها با يک توقف جهانی کار ابراز شود. نمايندهی کارگران آمريکا توجه را به تصميم رفقايش برای اعتصاب در اول [ماه] مه 1890 جلب کرد، و کنگره اين تاريخ را برای جشن جهانی پرولتاری برگزيد.

در اين مورد، مانند سی سال پيش در استراليا، کارگران واقعا فقط يک بار تظاهرات در نظر داشتند. کنگره تصميم گرفت که کارگران همهی سرزمينها با همديگر برای هشت ساعت در روز در اول [ماه] مه 1890 تظاهرات بکنند. هيچ کس از تکرار تعطيل برای سالهای بعد سخنی نگفت. طبيعتا هيچ کس نمیتوانست طريق برقآسايی را پيشبينی کند که با آن ايده موفق شده و چه به سرعت از طرف طبقات کارگر پذيرفته خواهد شد. معهذا، جشن گرفتن روز اول [ماه] مه به سادگی يک بار کافی بود، تا اين که هر کس بفهمد و حس کند که روز اول [ماه] مه بايد يک نهاد سالانه و پيگير باشد...

اولين [خواست اول ماه] مه، پذيرش هشت ساعت در روز را مطالبه کرد. ولی حتی پس از رسيدن به اين هدف، روز [اول ماه] مه از بين نخواهد رفت. تا زمانی که مبارزهی کارگر به ضد بورژوازی و طبقهی حاکم ادامه دارد، تا زمانی که همهی مطالبات پذيرفته نشدهاند، روز [اول ماه] مه نمود سالانهی اين مطالبات خواهد بود. و وقتی که روزهای بهتری سر زنند، وقتی که طبقهی کارگر جهان رستگاريش را به دست آورد- آن گاه هم بشريت احتمالا روز [اول ماه] مه را به افتخار مبارزات تلخ و رنجهای بسيار گذشته جشن خواهد گرفت.

* * *

 

توضيحات:

1- متن از Ausgewalte Reden und Schriften, II برلين: انتشارات ديتز، 1951. متن اصلی در فوريهی 1894 به لهستانی در پاريس منتشرشد. ترجمهی فارسی از انگليسی "برگزيدهی آثار روزا لوکزامبورگ"، مانتلی رويو، نـيويورک، 1971، میباشد.

2- Lavigne  از Bordeau

 

ترجمه: انتشارات سياهکل، سازمان چريکهای فدایی خلق، فروردين 1358.

بازنويس: ياشار آذری، شهريور 1382.

منبع: www.marxists.org

 


* اگر عضو یکی از شبکههای زیر هستید، میتوانید این مطلب را به شبکهی مورد نظر خود ارسال کنید:

Delicious delicious    Facebook facebook    Twitter twitter    دنباله donbaleh    Google google    Yahoo yahoo    بالاترین balatarin


كانون پژوهشى نگاه، www.negah1.com