شعرهای خسرو گلسرخی

                                                                                                                                     

 


ای صميمی،

ديگر زندگی را نمی توان
در فرو مردن يك برگ
يا شكفتن يك گل
يا پريدن يك پرنده ديد
ما در حجم كوچك خود رسوب می كنيم
- آيا شود كه باز درختان جوانی را
در راستای خيابان
پرورش دهيم

   ......

 

 

پرنده ی خیس

پرنده و طناب

خون لاله ها...

فصل انفجار خاک

تلخ ماندم، تلخ...

سفر

در دست های خالی

در سبزهای سبز

جنگلی ها

خسته تر از همیشه

ملاقاتی

مرثیه ای برای گلگونه های کوچک

 

Home