موج اعتصابات کارگری، مصر را فرا گرفته است

 

روزنامهی گاردین

ترجمه: ایوب رحمانی

 

کارگران بانکها و کارکنان صنعت توریسم، به کارگران نفت و گاز پیوستهاند و دست به اعتصاب زدهاند. بعد از قیام سه هفتهای، که موجب سرنگونی حسنی مبارک شد، این اعتصابها تلاش ارتش برای باز گرداندن مصر به شرایط عادی را به چالش گرفته است. شورای عالی ارتش از مردم مصر میخواهد، که به سر کار برگردند. این شورا در بیانیهی خود که از تلویزیون خوانده شد، میگوید که این اعتصابها به امنیت ملی ضربه میزنند. و ادامه میدهد که: از نظر مردم نجیب مصر، این اعتصابها در شرایط حساس کنونی نتایج منفی  به بار میآورند.

به گزارش رویترز، ارتش در حال بررسی اعلام حکومت نظامی و ممنوع کردن اعتصاب است؛ اگر چه به سختی میتواند چنین اقدامی را با توجه با قولهایش در مورد استقرار دموکرسی و آزادی  توجیه کند.

ارتش در بیانیهی خود همچنین میگوید، که اعتراضهای سیاسی باید خاتمه یابد. ارتش، چند صد نفر از تظاهرات کنندگانی را که در میدان تحریر قاهره باقی مانده بودند و خواهان کنار رفتن ارتش به نفع یک دولت غیر نظامی بودند، از آن جا بیرون کرد. سربازها مانع  فیلمبرداری تلویزیونهای خارجی از این صحنه شدند.

ارتش کوشش میکند تا  آن دسته از جوانانی راکه نقش رهبری  در قیام  داشتند، متقاعد سازد که  در دموکراتیزه کردن جامعه جدی است. ارتش میگوید، که تا دو ماه آینده، قانون اساسی را بعد از اصلاح آن به رفراندوم خواهد گذاشت. اما مشخص نیست، که چه کسانی قرار است قانون اساسی را اصلاح کنند و آنها تا چه حد میگذارند که فضای سیاسی مصر باز باشد.

اما نخستین چالش در برابر رژیم نظامیان، نارضایتی و خشم فروخورده و چندین سالهی کارگران از افزایش قیمتهاست. بیش از نیمی از مردم مصر با درآمد یک پوند در روز زندگی میکنند. این بخش از مردم با افزایش شدید قیمت کالاهای اساسی، مانند برنج و اسپاگتی در سالهای گذشته، به طور فزاینده به مصرف مواد غذایی  یارانهای  روی آوردهاند.

نظامیان حاکم بر مصر، بعد از آن که کارکنان بانکها نیز در روز دوشنبه اعتصاب کردند و به کارگران اعتصابی  در صنایع دولتی نفت و گاز، رانندگان آمبولانسها، کارگران نساجی، کارگران کارخانهی فولاد و کارکنان ادارهی پست پیوستند، این روز را تعطیل عمومی اعلام کردند. اعضای  پلیس، کارکنان وزارت بهداشت و نهادهای فرهنگی نیز در اعتصاب بسر میبرند.

صدها نفر از کارگران بانک اسکندریه در بیرون شعبهی این بانک در مرکز قاهره تظاهرات کردند و علیه مدیران بانک شعار دادند: ارحل، ارحل (برو، برو). این همان شعاری است، که قیام کنندگان علیه مبارک میدادند.

کارگران اعتصابی در شرکت حمل و نقل عمومی نیز به خیابان ریختند و خواستار افزایش دستمزدها، پاداشها و استفادهی رایگان از بیمارستانها شدند. احمد یکی از  این کارگران است؛ او میگوید که به عنوان راننده، هجده سال در این شرکت کار کرده است. دستمزد او حدود شصت پوند در ماه است، که بیش از نصف آن صرف پرداخت کرایهی مسکن میشود. او با نصف دیگر دستمزدش باید هزینهی خانوادهی پنچ نفری خود را تامین کند. او میگوید: فقط برای غذا پول باقی میماند. ما هفتهای یک بار گوشت میخوریم، آن هم نه در هر هفته. اگر یکی از بچهها سر و کارش به بیمارستان بیافتد، ما باید هزینهی بیمارستان را بپردازیم و در این صورت من و زنم غذا نخواهیم داشت. احمد میگوید: این نادرست است. چرا مبارک آن همه ثروت دارد، اما ما هیچ چیز نداریم؟

احمد میگوید، که  بعد  از سالها سکوت به دلیل  ترس از پلیس مخفی رژیم مبارک، که درهمه جا حضور داشت، حالا دیگر ترسی ندارد. او میگوید: در گذشته ما باید حواسمان را جمع میکردیم، وگرنه دستگیر میشدیم. اما حالا میتوانیم حرفمان را بزنیم. ما چهار روز است، که در اعتصاب بسر میبریم. ارتش نمیتواند جلوی ما را بگیرد.

حاتم صلاح، یکی دیگر از کارگران شرکت حمل و نقل عمومی، فیش حقوقیاش را در هوا میچرخاند؛ فیش نشان میدهد، که پایهی دستمزد او در ماه گذشته بیست و پنج پوند بوده و بیست و چهار پوند هم برای اضافه کاری و مزایا دریافت کرده است. او نیز باید  نصف درآمدش را برای کرایهی مسکن بپردازد.

صلاح به محض ورود به آپارتمانی، که با زن و دو دختر نوجواناش در آن جا زندگی میکند، در یخچال را باز میکند و میگوید: یخچال ما بزرگ است، اما میبینید که خالی است. ما چی در یخچال داریم؟ کمی نان و مقداری سبزیجات، که کفاف دو روز را هم نمیدهد. ما دو هفته است که گوشت نخوردهایم، چون باید مقداری پول به مدرسهی دخترمان میپرداختیم. اگر لباس بخریم، مجبوریم که کمتر غذا بخوریم. بعد از بیست سال کار کردن، چرا باید ما چنین وضعی داشته باشیم؟

مصر در رژیم مبارک، سالها  با بحران غذایی روبرو بود. تلاشهای دولت برای کاهش سوبسید مواد غذایی برای  تهی دستان - که هزینهی آن بیش از بودجهی بهداشت و آموزش بود-  و نیز تشویق کاشت محصولات صادراتی به جای کشت گندم، باعث شد که قیمت مواد غذایی طی چند سال گذشته افزایش یابد. افزایش قیمتها زمانی اتفاق افتاد، که تقاضا برای مواد غذایی سوبسید شده افزایش یافته بود. زیرا مردم توانایی کمتری برای خرید کالاهای اساسی دیگر مانند برنج و اسپاگتی داشتند، که قیمتشان در نتیجهی بالا رفتن بهای نفت و کمبود محصول، به طور شدید رشد کرده بود.

سه سال پیش، فعالین سیاسی چندین حرکت اعتراضی علیه افزایش قیمت مواد غذایی سازمان دادند  که از بعضی لحاظ، نوید دهندهی قیام امسال بود. در آن زمان نیز اعتصاب و اعتراضها بخشا از راه ایمیل، پیامک و اینترنت، سازماندهی شد. اما دولت توانست این حرکتها را با افزایش سی درصدی دستمزد کارگران بخش دولتی، دستگیری تعدادی از سازمان دهندگان اعتراضها و تهدید دیگران، کنترل کند.

اما دولت جدید نظامیان، اکنون  با کارگرانی روبروست که دیگر از حاکمان نمیترسند.

 

منبع:  www.guardian.co.uk/world/2011/feb/14/egypt-army-strikes-workers 

 


* اگر عضو یکی از شبکههای زیر هستید، میتوانید این مطلب را به شبکهی مورد نظر خود ارسال کنید:

Delicious delicious    Facebook facebook    Twitter twitter    دنباله donbaleh    Google google    Yahoo yahoo    بالاترین balatarin


كانون پژوهشى نگاه، www.negah1.com