بحران جدید سرمایهداری و شورش گرسنگان

 

سیف خدایاری

 

دورهی جدید بحران مالی سرمایهداری، که از دو سال پیش با فروریختن دیوارهای وال استریت شروع شده، با اندکی  تاخیر بر سر سفرههای مردم نشست. افزایش جهانی قیمت غذا و وحشت از شورش گرسنگان، نیش سازمان ملل را باز کرده تا نسبت به روند افزایش شورشها به دولتهای متبوع هشدار دهد و آنها را برای مقابله با شورشها فرا خواند.

روز پنجم ژانویه، سازمان جهانی خواروبار ـ فائو٬ با انتشار شاخص مواد غذایی که در برگیرندهی پنج قلم از اساسیترین موادغذایی شامل لبنیات، گوشت، غلات، شکر و روغن میباشد و اعلام افزایش آن شاخص از دویست و شش واحد  در ماه نوامبر به دویست و چهارده و هفت دهم درصد در دسامبر، کشورهای متبوع را از افزایش قیمت جهانی غذا و شورشهای احتمالی مطلع ساخت. بنا به گزارش فائو، رکورد قبلی این شاخص دویست و سیزده و پنجم دهم درصد در ژوئن ٢٠٠٨ بود که منجر به شورشهایی در مصر،هائیتی و کامرون شد که در آن زمان آتش آن شورش با ریختن خون چهل نفر از معترضان در کامرون خاموش گشت. هر چند گزارش فائو با تاخیر چشمگیری منتشر میشود، اما خود همین هشدار ناشی از وحشت دولتهای سرمایهداری از بروز شورش در نقاط مختلف جهان است.

عبدالرضا عباسیان، کارشناس اقتصادی فائو، در تکمیل گزارش اعلام کرد که: ما داریم به قلمرو خطرناکی وارد میشویم و با در نظر گرفتن بحران مالی جهانی و کاهش محصولات کشاورزی در اثر حوادث طبیعی، این روند را طبیعی دانست و افزود: ما هیچ نوری در انتهای تونل مشاهده نمیکنیم.

بدون شک چیزی که منجر به گشودن نیش سازمان ملل شده است، نه تهدید جان انسانها به خاطر فقر و گرسنگی٬ چیزی که در سیستم سرمایهداری فرض گرفته شده است٬ بلکه طغیان و شورش گرسنگان علیه دولتهای سرمایهداری است. سپتامبر گذشته، افزایش سی درصدی قیمت نان در موزامبیک و شورشهای ناشی از آن جان سیزده نفر از معترضان را گرفت. شورشهای جدید گرسنگان از یک ماه قبل در تونس شروع شده است. روز هفدهم دسامبر گذشته، در یکی از شهرهای تونس جوان تحصیلکرده و بیکاری مورد تعرض نیروهای پلیس قرار گرفت؛ چرا که بدون کسب مجوز٬ سبزی و میوه میفروخت. جوان خشمگین با به آتش کشیدن تن خود انزجار و نفرتش از دولت، که نقشی جز سرکوب مردم ندارد، را نشان داد. در پی این واقعه و در اعتراض به گرانی و بیکاری، شورشهای پی در پی به شهرهای بزرگ تونس کشیده شده  که تاکنون دستکم منجر به قتل بیست و سه نفر توسط نیروهای سرکوبگر شده است. دامنهی شورشهای تونس به  الجزایر نیز کشیده شده است. مردم پایتخت الجزایر با حمله به انبار مواد غذایی، مرکز پلیس و آتش زدن خودرو نیروهای سرکوبگر علیه بیکاری و افزایش قیمتها اقدام به شورش کردهاند.

تورم مواد غذایی در انگلستان نیز قضیهای جدی است، به گونهای که از یک و نه دهم  درصد در ماه ژوئن گذشته به پنج و نیم درصد در نوامبر رسیده و پیشبینی میشود این میزان از تورم تا تابستان سال جاری به ده درصد برسد. بنا به گزارشات، افزایش قیمت گندم در سال گذشته در اروپا به میزان صددرصد، ذرت به میزان پنجاه درصد و سویا به میزان سی درصد٬ شوک جدیدی به قیمت مواد غذایی وارد خواهد کرد.

در ایران نیز افزایش سیصد تا چهارصد درصدی قیمت نان و افزایش سایر هزینههای زندگی علیرغم پایین آوردن تب اقتصادی جامعه با مُسکن یارانهی نقدی، تلاشی برای زنده نگه داشتن انسانها در دل بحران جهانی و تلاش ایران برای باز کردن دست بازار است. نظام سرمایهداری با دولتهای موجود و در اختیار داشتن پلیس و زندان و ارتش و سازمان ملل در نقش کارشناس و محلل، تمام تلاش خود را به کار میگیرد تا عبور از این بحران را بر جنازههای مردگان ناشی از گرسنگی و اجساد شورشیان به سرانجام برساند. شورش گرسنگان در تونس و الجزایر، که از کشورهای در حال توسعه و دارای ثبات اقتصادی نسبی میباشند٬ دورهی جدیدی از مبارزهی طبقاتی را نوید میدهد. مبارزهای که نه برای احقاق حقوق فرمالیته و کذایی مانند رأی من یا انتخاب فلان و بهمان مترسک سیاسی، بلکه برای سیر کردن شکم خود شروع شده است و میدان تعرض به دولت سرمایهداران را نه در فضای رسانهها و دنیای مجازی، بلکه بر زمین سفت واقعیت شروع کردهاند. در کشور بولیوی، طرح افزایش هفتاد درصدی قیمت سوخت با اعتراض طبقهی کارگر و اعتصاب بخش حمل و نقل و نانواییها مواجه شد و طبقهی کارگر این کشور توانست یک عقب نشینی قابل ملاحظه به دولت تحمیل کند و قیمت سوخت به روال قبلی خود برگردد.

آن چه تحت نام بحران مواد غذایی با توجیههای سرمایه دارانه و کارشناسانه! مانند افت تولید بر اثر حوادث طبیعی به خورد اذهان مردم داده میشود، فریبی بیش نیست. منابع کنونی جهان ظرفیت تولید مواد غذایی به میزان پنج برابر جمعیت کنونی کرهی زمین را دارد. حقیقت نظام سرمایهداری، سود و انباشت ثروتی است که قسمت اعظم آن صرف دستگاه تحمیق مردم مانند سازمان ملل و دستگاههای سرکوب مانند پلیس و ارتش در همهی کشورهای جهان میشود. طبقهی کارگر باید برای پایین کشیدن این بساط، آگاهانهتر و متحدانهتر از هر دورهای به میدان بیاید. به سرانجام رساندن شورش گرسنگان در خدمت آنها و تامین زندگی انسانی و تضمین موفقیت این شورشهای برحق٬ در گرو اتحاد و سازمانیابی طبقهی کارگر زیر پرچمی رادیکال و سوسیالیستی است.

 


* اگر عضو یکی از شبکههای زیر هستید، میتوانید این مطلب را به شبکهی مورد نظر خود ارسال کنید:

Delicious delicious    Facebook facebook    Twitter twitter    دنباله donbaleh    Google google    Yahoo yahoo    بالاترین balatarin


كانون پژوهشى نگاه، www.negah1.com