سرمایهداری و کار زنان

 

جامعهی سرمایهداری مدرن موارد بیشماری از فقر و ستمی که مستقیما قابل مشاهده نیستند را در خود مخفی کرده است. خانواده‌های پراکندهی مردم تهیدستان شهرنشین، صنعتگران، کارگران، کارکنان و کارمندان دولتی دون پایه، با مشقات باور نکردنی زندگی میکنند و در بهترین حالات به سختی از عهدهی مخارج خود برمیآیند. میلیون میلیون زن در چنین خانواده‌هایی به عنوان بردگان خانگی زندگی میکنند (یا درستتر، به موجودیت خود ادامه میدهند) و با کوشش یاس آور روزانه تقلا میکنند که خانواده‌هایشان را با پول خرد غذا و پوشاک بدهند و در هر چیزی به غیر از کار خودشان صرفه جویی کنند.

از میان این زنان است که سرمایهداران با اشتیاق فراوان کارگرانی را استخدام میکنند که در منزل کار کرده و حاضرند با دستمزد بسیار نازلی اندکی کمک خرج برای خودشان و خانوادهشان برای تهیهی تکه‌ای نان خشکی به دست بیاورند. از میان آنهاست که سرمایهداران همهی کشورها (مانند بردهداران دوران باستان و اربابان فئودال قرون وسطی) با عادلانهترین قیمت هر تعداد صیغه‌ای را برمیگزینند. هیچ خشم اخلاقی (ریاکارانه در نود و نه درصد موارد) در مورد فحشاء، نمیتواند کاری کند تا از تجارت بدن زنان جلوگیری شود. تا زمانی که بردگی مزدوری وجود دارد، فحشاء به ناچار باید وجود داشته باشد. در طول تاریخ جوامع بشری، همهی طبقات ستم کشیده و استثمار شده همیشه مجبور بوده‌اند (استثمار آنها عبارت از این است) که ابتدا کار بدون مزد خویش را و سپس زنانشان را به ستمکاران ارائه دهند تا صیغهگان اربابانشان بشوند.

بردهداری، فئودالیسم و سرمایهداری از این لحاظ شبیه یکدیگرند. تنها شکل استثمار تغییر مییابد، استثمارگری باقی میماند.

در پاریس، پایتخت دنیا، مرکز تمدن، اکنون نمایشگاهی از کار زنان استثمار شده در خانه، برپا شده است.

هر کالای نمونه برچسبی دارد که نشان میدهد زنی که در منزل کار میکند چقدر برای آن دریافت داشته و چقدر میتوانسته است هر روز و هر ساعت دریافت دارد.

و چه چیزی میبینیم؟ حتی یک نمونه هم نیست که زن شاغل در منزل بتواند بیش از یک و ربع فرانک یعنی پنجاه کوپک برای هر قلم به دست آورد، در حالی که اکثر مشاغل درآمدی خیلی نازلتر از این دارند. مثلا، آباژورسازی را در نظر میگیریم - هر دو جین چهار کوپک، یا کیسه‌های کاغذی: هر هزار تا پانزده کوپک، با مزد شش کوپک در ساعت، اسباب بازیهای کوچک روبانی و غیره: دو و نیم کوپک در ساعت، گُلهای مصنوعی: دو یا سه کوپک در ساعت، و زیرپوش مردانه و زنانه: از دو تا شش کوپک در ساعت مزد میدهند. و به همین منوال تا آخر.

اتحادیه‌ها و تردیونیونهای کارگری ما بایستی نمایشگاه مشابهی ترتیب دهند. این نمایشگاه آن سود سرشار حاصل از نمایشگاههایی را که توسط بورژوازی راه میافتد، تولید نخواهد کرد. یک نمایشگاه فقر و تنگدستی زنان پرولتر، منافعی از نوع دیگر خواهد آورد: به بردگان مزدی، زنان و مردان، کمک خواهد کرد که شرایط خویش را تشخیص دهند، به زندگیهایشان نگاه کرده و بیاندیشند که چگونه خویش را از ستم ابدی فقر، نیاز، فحشاء و سایر تحقیرات وارده به فقیران نجات بخشند.

 

در پراودا، شمارهی 102، پنجم مه 1913، منتشر شد.

در بیست و هفتم آوریل (دهم مه) 1913 نوشته شد.

 

تکثیر از: کمونیستهای انقلابی www.k-en.com 

 


* اگر عضو یکی از شبکههای زیر هستید، میتوانید این مطلب را به شبکهی مورد نظر خود ارسال کنید:

Delicious delicious    Facebook facebook    Twitter twitter    دنباله donbaleh    Google google    Yahoo yahoo    بالاترین balatarin


كانون پژوهشى نگاه، www.negah1.com